Ben je hier omdat er iets in je leven verandert?

Hij is er nog, je partner, je maatje.
Maar hij is ziek en je weet dat hij er over een tijdje niet meer is.
Dan moet je alleen door met niet meer dan herinneringen aan jullie leven samen.

Je wilt zoveel mogelijk herinneringen maken zodat je jaren na zijn dood nog weet hoe het was.
Het is niet te doen dat je afscheid moet gaan nemen.
Als je naar hem kijkt zoals hij daar in het hoekje van de bank zit, wil je dat voor eeuwig onthouden. Maar je weet dat het beeld gaat vervagen.

Herken je dit?

Je zit alleen thuis op de bank met de afstandsbediening op je schoot.
De grote beker thee in je handen, opeens krijg je vochtige ogen en je krijgt geen slok meer door je keel.

Straks vergeet je zijn typische uitspraken.
Je vergeet hoe hij met zijn handen praat, hoe hij naar je opkijkt.

Je wil niet vergeten hoe hij daar in “z’n lekkere” stoel zit.
Je had, als het aan jouw had gelegen, die stoel allang het huis uit gezet, maar ja.
Je glimlacht terwijl een traan over je wang rolt.

Je hebt zoveel foto’s op je mobiel staan; gekke selfies, verjaardagen, dagjes weg, de kinderen.
Het ziet er zo gemaakt uit.
Je kan geen foto’s vinden zoals het echt is, zoals het echt is op een gewone dag, bij je thuis.

Je zit op de bank dicht tegen hem aan.
Je voelt zijn arm om je heen en de Netflix-serie staat aan, de nootjes binnen handbereik.
Je voelt zijn warmte, je ruikt zijn geur.
Straks zit hij niet meer naast je. Je wilt dat dit moment eeuwig blijft duren.

Wat als...

Als je in deze fase niet op goede foto’s vastlegt, dan raak je zijn beeld kwijt.
Over een jaar kun je de dagelijkse gewone momenten samen niet meer voor je halen.

Je kunt het niet meer voor je halen hoe hij naar je lachte met de lachrimpeltjes om zijn ogen.
Zijn uitdrukking op zijn gezicht als hij naar je verhaal luisterde.
Hoe hij gedachteloos met zijn pen speelde.

Je bent vergeten hoe zijn armen om je heen voelde. Zijn handen… je kunt ze niet meer voor je halen.
De gebaren die hij maakte tijdens het praten… ze zijn weg…

Je weet nog dat het er was maar het beeld kun je niet meer voor je zien.

“We waren al zo blij met de prachtige foto’s die je van ons had gemaakt.
Nu pak ik het album er elke dag even bij en ben ik zo blij dat ik ze terug kan zien.
Kijk ik naar die foto van ons tweeën in de tuin… ben ik daar weer, even terug in de tijd.”

“Heb ik alvast een pracht foto voor op mijn kist!”